Geen zand erover

afgelopen donderdag nam ik afscheid van een dierbare vriend, Chris Veraart. Hij schreef de kinderboeken van Opa Toetoet, waarvoor ik de illustraties tekende. Daarnaast klikte het enorm, en was hij ook nog de broer van mijn zwager. Zo was Chris een collega, een vriend en een familielid tegelijkertijd. Een warm, bijzonder, inspirerend mens, woorden schieten tekort. Een bekend strafpleiter, gespecialiseerd in valse aangiften in zedenzaken, een natuuractivist, bedenker van de paddentunnel, schrijver, dichter. Wat hem ook bekendheid gaf was zijn ziekte: 32 jaar lang had hij MS. Ondanks die frustrerende ziekte bleef hij doorgaan, vol levenslust, genietend. Een voorbeeld. Zolang ik hem kende, ongeveer acht jaar, sprak hij over zijn op handen zijnde dood. Omdat hij die nog zo lang wist uit te stellen, leek hij bijna onsterfelijk. Maar schijn bedriegt.

De dinsdag vóór Chris zou worden begraven, werd ik gebeld door mijn illustere collega De Zandtovenaar. Hij wilde een spoedklus aan mij overdoen, maatwerk, aanstaande vrijdag. Voor een dergelijke klus trek ik het liefste twee weken uit. Een rekensom leerde mij dat ik er nu, na aftrek van de begrafenisdag, nog geen twee dagen aan zou kunnen besteden. Toch nam ik hem aan. Waarom? Omdat ik zou mogen samenwerken met Kim Spierenburg. Kim (20) heeft sinds haar zesde een auto-immuunziekte waardoor ze altijd pijn heeft. Ze heeft ontdekt dat zuiver vioolspelen de pijn in haar lichaam doet afnemen, waardoor ze dat heel graag doet. Gelukkig heeft ze er ook talent voor. Ze studeert nu viool aan het conservatorium, maar maakt ook haar dromen waar door met Marco Borsato op te treden, en over haar missie te vertellen in bijvoorbeeld DWDD. Onlangs maakte ze een nieuwe droom waar in haar eigen TEDtalk.

Ondanks haar frustrerende ziekte blijft ze doorgaan, vol levenslust, genietend. Een voorbeeld.

Ik bedacht me dat Kim een soort Chris is. Dat als er íets inspirerend zou moeten zijn, dan wel de begrafenis van Chris Veraart. En zo was het ook.
Ik maakte een tien minuten durend verhaal voor het Ster en Wensgala in Hoorn, compleet met soundtrack, ten bate van Make A Wish. Over zieke kinderen, en de magie van het vervullen van hun wensen.
Voor de samenwerking met Kim ontwierp ik een kort verhaal, haar verhaal, op de muziek van Meditation, van Jules Massenet.
Die avond speelde zij dat stuk, en zandtekende ik haar verhaal. Het resultaat kon u inmiddels op deze site bewonderen.
Maar ik wilde dit er nog bij vertellen. Dat er mensen zijn als Chris en Kim, die ons met hun verhaal inspireren en energie geven, en voor wie wij een hele diepe buiging moeten maken.

×